نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 پژوهشگر دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 پژوهشگر دکتری حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده
تازه های تحقیق
حکمرانی قضایی یک مفهوم چند بعدی است که بر عملکرد نظام قضایی و کیفیت دادرسی، تأثیر مستقیم میگذارد. رویکردهای موجود برای حکمرانی قضایی به چهار دسته اصلی تقسیم میشود: الگوی شورای قضایی، الگوی خدمات دادگاهها، الگوی وزارت دادگستری و الگوی دادگستری متمرکز و اسلامی که هرکدام توزیع اختیارات و مسئولیتها در قوه قضاییه را به صورت متفاوتی تنظیم میکنند. نظام حکمرانی قضایی ایران از نوع تمرکزگرا با ماهیت دینی است که در آن مدیریت قوه قضاییه متمرکز در دست رئیس قوه قضاییه است، در حالیکه تنوع مدلهای حکمرانی در اتحادیه اروپا نشان میدهد که بیشتر بر استقلال و پاسخگویی تمرکز دارند. حکمرانی قضایی در ایران تحت تأثیر عمیق فقه اسلامی و اصول ولایتفقیه قرار دارد که این امر در ساختار و عملکرد قوه قضاییه منعکس شده است. الگوهای حکمرانی قضایی در ایران و اتحادیه اروپا تفاوتهای بنیادینی دارند که منعکس کننده ارزشها و ساختارهای سیاسی این دو نظام است. مقالهٔ حاضر بر اهمیت استقلال قوه قضاییه در تضمین عدالت و حقوق شهروندان تأکید کرده و نشان میدهد که مدلهای حکمرانی قضایی باید این استقلال را حفظ کنند. علاوه بر این، اهمیت سازوکارهای حکمرانی قضایی در تضمین تفکیک قوا و موازنه قوا نشان میدهد که این سازوکارها باید بهگونهای طراحی شوند که هم استقلال و هم پاسخگویی را تضمین کنند. حکمرانی قضایی نیز نقش محوری در عملکرد دموکراسیهای امروزی دارد و چالشهای سیاسی با تأثیرگذاری بر حکمرانی قضایی، میتواند استقلال قضایی را تهدید کند. بر این اساس، آنچه در این راستا در مقاله حاضر پیشنهاد میشود به شرح زیر است:
بدین ترتیب، برای بهبود حکمرانی قضایی در ایران میتوان با الهام از تجربیات اتحادیه اروپا، سازوکارهایی طراحی کرد که هم استقلال قوه قضاییه را تضمین کند و هم پاسخگویی آن را در برابر جامعه افزایش دهد. با این حال باید توجه داشت که هر اصلاحی باید با نظر به ساختار فرهنگی و تاریخی و سیاسی صورت گیرد.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
نویسندگان [English]
Judicial governance, as one of the cardinal pillars of legal systems, plays a pivotal role in safeguarding justice and vindicating human rights. The public power of the judiciary, as an independent adjudicative institution, bears the responsibility for statutory enforcement, the redress of citizens' rights, and the protection of fundamental entitlements. Judicial governance constitutes an executive instrument and a key element in sustainable development and the realization of citizenship rights, encompassing a spectrum of functions and roles that profoundly influence the judicial apparatus. This concept pertains to the commissioning of judges, the imposition of disciplinary sanctions, the administration and financing of the judiciary, and the preservation of its independence and efficacy. Utilizing a descriptive-analytical method grounded in a comparative approach and library-based research, this study examines the nature and paradigms of judicial governance within the legal systems of Iran and the European Union. The primary finding of this research indicates that judicial governance is emerging as a preeminent subject of political and legal discourse globally, categorized into four models: the Ministry of Justice, Court Services, the Judicial Council, and the Centralized-Islamic Justice model; the Iranian judicial system is classified under the latter.
کلیدواژهها [English]